16-17. 06. 2000
Park Wilsona/Palmiarnia - Poznań
Rynek Główny -Wrocław
TRIBUTE TO GLENN MILLER ORCHESTRA
Liderem zespołu był puzonista Glenn Miller, który swoimi aranżacjami stworzył charakterystyczne brzmienie swingowego big-bandu. W latach trzydziestych big- band Millera był jedną z najpopularniejszych orkiestr jazzowych. Popularność muzyki, precyzyjne i swingowo-taneczne aranżacje spowodowały, iż przed zespołem otwierały się wielkie, music-businessowe możliwości: od koncertów na prestiżowych estradach, komercyjnych koncertów reklamowych, po nagrania radiowe i lukratywny kontrakt płytowy z Decca Records. Przełomowym dla orkiestry Millera okazał się rok 1938, kiedy puzonista postanowił lansować autorski big-band z charakterystycznym, taneczno-swingowym brzmieniem.
Przez kolejne dekady podtrzymywano mit i brzmienie orkiestry Millera. Wielu artystów starało się, z większym lub mniejszym powodzeniem, naśladować charakterystyczne brzmienie. W ostatnich latach odrodziła się moda na swingowe "brzmienie millerowskie", stąd powstały orkiestry grające repertuar Millera. Tylko nieliczne uwiarygodniły się doskonałym wyczuciem "millerowskiego swingu". Międzynarodowa "Timeless - Tribute To Glenn Miller Orchestra" jest jedyną, która otrzymała - z Glenn Miller Estate - zgodę na prezentację przebojów Millera w Europie.
Edukację muzyczną rozpoczął w Fort Morgan, w stanie Colorado, gdzie przez dwa lata studiował na uniwersytecie. Już wtedy nawiązał (jako puzonista) współpracę z lokalną, popularną Boyd Senter Orchestra, by w 1924 roku zasilić big- band Bena Pollacka. Z orkiestrą tą współpracował do 1928 roku uczestnicząć równocześnie w zespołach Reda Nicholsa, Smitha Ballewa oraz braci (Tommyego i Jimmyego) Dorsey'ów . W big-bandzie Dorseyów Miller dał się poznać, jako ciekawy aranżer oraz niezły puzonista. Przez kilka lat zdobywał w orkiestrze tej popularnośc i uznanie. Pod koniec 1934 roku otrzymał od angielskiego aranżera Raya Noble propozycję utworzenia nowej orkiestry. Big- band Raya Noble zyskał niezwykłą popularność, zwłaszcze, że zespół doskonale funkcjonował, jako orkiestra prezentujaca swe nagrania poprzez radio.
Niekwestionowanym liderem zespołu był Glenn Miller, a zwłaszcza jego charakterystyczne aranżacje, które z czasem okreslać poczęto, jako "brzmienie millerowskie". Praca z zespołem Noblea była dla Glenna Millera punktem zwrotnym w jego karierze. Lansując własne brzmienie Miller postanowił, wbre w dotychczasowej tradycji, zastapić trabkę klarnetem, który odtąd prowadził sekcję saksofonów. W latach trzydziestych big- band R. Noblea był jedną z najpopularniejszych orkiestr jazzowych. Popularność muzyki, precyzyjne i swingowo-taneczne aranżacje (głównie G. Millera) spowodowały, iż przed zespołem otwierały się wielkie, music-businessowe mozliwości:od koncertów na prestiżowych estradach (np. Glen Island Casino), komercyjnych koncertów reklamowych (papierosy Chesterfield), po nagrania radiowe i lukratywny kontrakt płytowy z Decca Records. Przełomowym dla orkiestry Millera okazał się rok 1938, kiedy puzonista postanowił lansować własny big -band z charakterystycznym, taneczno-swingowym brzmieniem. Nagrania zrealizowane dla firmy Bluebird Records okazały się ( w 1939 roku) wielkimi przebojami ("Moonlight Serenade", "In The Mood", "Little Brown Jug", "Sunrise Serenade"). Nagrania oraz orkiestra Millera odniosiły także wielki sukces poprzez udział w filmach "Sun Valley Serenade" (1941) oraz "Orchestras Wives" (1942). Jesienią 1942 roku, Glenn Miller będacy u szczytu sławy. w patriotycznym geście, rozwiązuje orkiestrą i wstępuje do armii. Powołanie popularnego artysty do sił powietrznych armii amerykańskiej okazało się doskonałym zabiegiem komercyjnym, bowiem kapitan Glenn Miller natychmiast stworzył nową, wojskową orkiestrę, którą popularnoscią nie ustepowała w niczym cywilnemu big bandowi Millera. Koncertując w bazach wojskowych stawał się Miller i jego orkiestra "jazzowym bohaterem" oraz idolem. W czasie przelotu Millera z angielskiego Bedford do Paryża samolot z całą załogą zaginął, a Millera uznano za zmarłego. Kierownictwo orkiestry ( w 1945 roku) objęli Jerry Gray oraz Ray McKinley.
Przez kolejne dekady podtrzymywano mit i brzmienie orkiestry Millera. Wielu artystów starało się, z większym lub mniejszym powodzeniem, naśladować "brzmienie millerowskie". Najciekawiej wypadały orkiestry Texa Beneke, Ralpha Flanagana, Jerryego Graya, Raya Anthonyego. W ostatnich latach odrodziła się moda na swingowe "brzmienie millerowskie", stąd powstały liczne ( w samych tylko Stanach Zjednoczonych ponad czterdziesci) orkiestry grające repertuar G. Millera, ale okreslajace swe zespoły jako "Glenn Miller Orchestra". Mimo, że Miller był (zwłaszcza na początku swej kariery) puzonistą jazzowym i opracował wiele doskonałych swingowych aranżacji, to kariera artysty bliższa jest muzyce rozrywkowej niż jazzowej. Z drugiej jednak stronny, o ile uboższy byłby jazz Ery Swingu, pozbawiony brawurowych standardów "Chattanooga Choo Choo", "Moonlight Serenade", "In The Mood", "American Patrol", "Pennsylvania", "Tuxedo Junction".
Wybrana dyskografia:
The Glenn Miller Orchestra: The Early Years (1935-38), The Glenn Miller Story (1939-42), The Swinging Mr. Miller (1939-42), The Genius Of Glenn Miller (1939-42), The Unforgettable Glenn Miller (1956), The Carnegie Hall Concert'39 (1969), The Collector Edition: Glenn Miller (1978), Victor Jazz History: Swing Big Bands (1980), The Glenn Miller Orchestra In Digital Mood (1983), Forever-From The Forties To The. . . (1988), I Sustain The Wings: September 1943 (1989), Swing (1990), Glenn Miller (1991), Glenn Miller War Broadcast (1991), The Ultimate Glenn Miller-22 Original Hits (1995)
The Glenn Miller Orchestra: The Early Years (1935-38), The Glenn Miller Story (1939-42), The Swinging Mr. Miller (1939-42), The Genius Of Glenn Miller (1939-42), The Unforgettable Glenn Miller (1956), The Carnegie Hall Concert'39 (1969), The Collector Edition: Glenn Miller (1978), Victor Jazz History: Swing Big Bands (1980), The Glenn Miller Orchestra In Digital Mood (1983), Forever-From The Forties To The. . . (1988), I Sustain The Wings: September 1943 (1989), Swing (1990), Glenn Miller (1991), Glenn Miller War Broadcast (1991), The Ultimate Glenn Miller-22 Original Hits (1995)
ERA JAZZU I FESTIVAL I CONCERTS I CO.DI PROMOTION I THANKS TO I JAZZLINKS I EMAIL I HOME