Płyta "The Grande Passion" została tak skomponowana by stworzyć obraz "koncertu gitarowego". Ale nie w rozumieniu kanonów muzyki klasycznej, raczej w rozumieniu muzycznej suity. Dlatego - wyłącznie na koncertach w Polsce - pojawi się pianista Mario Parmisano oraz perkusista Gilad. Taka ekspozycja gitarzysty pozwoli na pełną prezentację programu, zwłaszcza we fragmentach improwizowanych. W żaden jednak sposób nie pomniejsza to roli i brzmienia orkiestry w całym projekcie. Doświadczyłem już tego realizując studyjną wersję albumu wraz z Toronto Symphony Orchestra.

Praca nad kompozycjami "The Grande Passion " trwała niezwykle długo i jest w pewnym sensie synteza tego, co do tej pory grałem. A więc nie uciekałem się do jazzowej synorystyki, ale włączyłem elementy, a nawet całe kompozycje Piazzolli do mojej muzyki. Nie szukałem stylistycznych udziwnień. Zawsze interesowały mnie wzajemne relacje między określonymi, muzycznymi stylistykami. Najpełniej odnajdywałem się właśnie w kompozycjach Piazzolli, dużo biorąc z jazzowej wirtuozerii jazzu. Tym razem wplatając także brzmienie orkiestry symfonicznej. Głównie po to, by nadać kompozycjom wyjątkowo szlachetne brzmienie. Rzeczywiście w "The Grande Passion" jest wiele z Piazzollii, ale fascynacja ta przybrała jednie formę ekspresji oraz oczywistej inspiracji.

Klasyka, folklor i jazz interesują mnie i pochłaniają w równym stopniu. Nie myślę - kiedy komponuję, gram, improwizuję - w kategoriach ważności stylistycznej. Fascynuje mnie wzajemna relacja między tymi stylistykami oraz tworzenie artystycznej syntezy. Stąd też właczenie do mojej muzyki orkiestry. Do tej pory opierałem się na elektronicznych substytutach brzmienia: do takiej muzyki stworzyłem warsztatową formację World Simfonia. Ale z drugiej strony w ramach World Simfonia gram także w duecie z argentyńskim bandeonistą Dino Saluzzim. Teraz z polską orkiestrą kameralną Amadeus .

To jest swego rodzaju twórcze wyzwanie :połączenie tych muzycznych światów. Oczywiście pozostawiam sobie luksus improwizacji, ale przecież utrzymany w karbach orkiestrowego rygoru. Kompozycje "The Grande Passion" układają się w wielowątkową suitę; raz jest to dialog gitarzysty i pianisty, innym razem solowa improwizacja, raz jeszcze rozległe, orkiestrowe brzmienie. Dla mnie jest to przede wszystkim kreacja kompozycji. Kiedy opieram je o brzmienie orkiestry wiem, że uzyskuję inny wymiar mojej muzyki. Nie czuję się muzykiem klasycznym, ale nie uciekam od tej własnie tradycji. Nie chcę także klasyfikować takiej stylistyki.

Nigdy nie kierowałem się względami komercji, pozyskiwania publiczności i radości muzykowania poprzez tanie chwyty. Rzeczywiście, coraz częściej pojawiają się nagrania i koncerty, w których udział biorą muzycy "ludowi", "klasyczni". To nic nowego, ani komercyjnego. Świadczy to przede wszystkim o "zagrożeniu", jakie pojawiło się wokół jazzu. Stąd tak wiele ciekawej, folkloryzującej stylistki w nagraniach jazzmanów. Jazzmani grają z orkiestrami symfonicznymi, komponują "klasyczne" koncerty - ale zawsze jest to kreacja czegoś nowego. To nie jest świadomy zabieg, by uatrakcyjnić stylistykę. Co zresztą to znaczy ? Nie wiem, czy jestem muzykiem "stylowym"; gram w określonej konwencji, ale staram się ciągle szukać nowych brzmień. W naszej muzyce jest wiele jazzu, sporo pogodnego tango, pięknych kompozycji Astora Piazzolli, ale jeszcze więcej improwizacji. To jest siła tej muzyki. Tym razem zagram wraz z polską orkiestrą kameralną. I to jest wyzwanie dla mnie jako solisty oraz kompozytora. Wiem też, że pani Duczmal opracowuje moje partytury, tak by w pełni wykorzystać kunszt swojej orkiestry. Rad jestem za jej inwencję. Mówimy zatem o dość specyficznym przenikaniu dwóch, muzycznych światów, w których doskonale się poruszamy, bez względu czy jest to klasyka, folklor czy jazz.