ERA Jazzu - AL DI MEOLA & DINO SALUZZI

W ramach krótkiego, europejskiego tournee, w cyklu koncertowym ERA JAZZU zaprezentuje się polskiej publiczności arcyciekawy duet : wibitny gitarzysta Al. Di Meola oraz legendarny argentyński bandeonista Dino Saluzzi.
I choć artyści spotykali się na estradzie i w studio wielokrotnie (np. realizując wspaniały album "World Symphonia") to recital "Tango" jest w ich karierach czymś nowym i nieszablonowym. Tym razem insporacją stały się kompozycje Astora Piazzolli oraz ludowa muzyka latynoska.

Wybrana dyskografia:
Where Have I Known You Before (1974; z Return To Forever), No Mistery (1975; z Return To Forever), Romantic Warrior (1976; z Return To Forever), Land Of The Midnight Sun (1976), Elegant Gypsy (1977), Casino (1978), Splendido Hotel (1979), Roller Jubilee (1980), Friday Night In San Francisco (1980; z Johnem McLaughlinem, Paco De Lucia), Electric Randevous (1981), Tour De Force Live (1982), Scenario (1983), Cielo e Terra (1983), Passion, Grace And Fire (1983; z J. McLaughlinem, P. De Lucia), Soaring Through A Dream (1985), Tiramu Su (1987), Heart Of The Immigrants (1993), Kiss My Axe (1993), The Best Of Al DiMeola (1993), World Sinfonia (1993), Orange And Blue (1994), The Rite Of Strings (1995; z Jean-Luc Pontym, Stanleyem Clarkem), DiMeola Plays Piazzolla (1996), The Guitar Trio (1996; z P. De Lucia, J. McLaughlinem), Cielo e Terra (1996)

Wybrana dyskografia:
Kultrum (1983), Vivencias (1984), Theatre(1984), Once Upon A Time-Far Away In The South (1986), Volver (1987; z Enrico Ravą), Andina (1989), Argentina (1990), Mojotoro (1992), Rios (1995), FŽbula (1996;z Marią Joao),Cite De La Musique (1997).

Wywiad z Al Di Meolą	W ramach krótkiego, europejskiego tournee, w cyklu koncertowym ERA JAZZU zaprezentuje się polskiej publiczności arcyciekawy duet : wibitny gitarzysta Al. Di Meola oraz legendarny argentyński bandeonista Dino Saluzzi. I choć artyści spotykali się na estradzie i w studio wielokrotnie (np. realizując wspaniały album "World Symphonia") to recital "Tango" jest w ich karierach czymś nowym i nieszablonowym. Tym razem insporacją stały się kompozycje Astora Piazzolli oraz ludowa muzyka latynoska. AL DI MEOLA Objawił się nieoczekiwanie, w jazz-rockowych latach 70., gdy świat muzyki wpatrzony był w innowacje Milesa Davisa. Al Di Meola, pilny student Berklee School Of Music, rozkochany w folkowych rytmach amerykańskiego Południa właśnie wtedy odkrył swój j a z z : ten zawieszony między pogodnymi rytmami fusion, ortodoksją synkopy oraz "blue note" a latynowskim tangiem, sambą i folklorem flamenco. Takie pojmowanie muzyki stało się dla gitarzysty źródłem spektakularnego sukcesu, ludycznej wręcz popularności, zachwytu krytyki i aplauzu słuchaczy. We wczesnym dzieciństwie DiMeola grał na perkusji, ale gdy miał dziewięć lat usłyszał Beatlesów i przerzucił się na gitarę. Pobierał lekcje prywatne, a w wieku 15 lat występował w grupach country and western.
Rosnące zainteresowanie jazzem skłoniło go do podjęcia nauki w Berklee School of Music w 1971 r., ale wkrótce opuścił szkołę i dołączył do grupy fusion Barry'ego Milesa; na uczelnię wrócił w 1974 r., ale do klasy aranżacji. Wkrótce dołączył do popularnej i wpływowej grupy Chicka Corei Return To Forever i zwrócił na siebie uwagę oszałamiającymi, czasem wręcz hipnotycznymi solówkami. W 1976 r. zdecydował się na karierę solową i zrealizował kilka albumów dla Columbii, przeważnie jazz-rockowych. W latach 1982 i 1983 nagrał dwie płyty ze słynnym akustycznym triem gitarowym, w którym oprócz niego znaleźli się John McLaughlin i Paco de Lucia. W 1985 r powstał Al DiMeola Project, najsłynniejsza formacją gitarzysty, z którą jeździ po całym świecie. Debiutanckie nagrania z Chickiem Coreą ("Return To Forever", "No Mystery", "Romantic Warrior"), wieloletnia współpraca z Johnem McLaughlinem i Paco De Lucia ("Friday Night In San Francisco", "Passion, Grace & Fire"), nagrania z Larry Coryellem i Birelle Lagrene ("Super Guitar Trio"), ekspery -menty z rockmanami: Philem Collinsem i Billem Brufordem, a nade wszystko poszukiwanie "własnej" stylistyki umiejscawiały muzykę Al Di Meoli w miejscu, z którego łatwo wskoczyć w komercyjny obieg nagród i list przebojów. Z drugiej strony twórczość Al Di Meoli nigdy nie poddawała się takim uproszczeniom. Kilkanaście autorskich albumów zyskało rekomendujące recenzje, prestiżowe nagrody i wielomilionowe nakłady. Bestsellerowe albumy ("Elegant Gypsy", "Friday Night In San Francisco") potwierdzały jedynie zachwyt i uwielbienie dla gitarowej stylistyki Al Di Meoli. W jego muzyce miesza się delikatne, klasyczne brzmienie gitary akustycznej z futurystycznymi brzmieniami syntezatorów i etnicznymi brzmieniami instrumentów perkusyjnych DiMeola należy do najciekawszch współczesnych gitarzystów jazzowych, wyróżniającym się otwartością na inne obszary muzyki. Di Meola zainspirowany jazzem, etniczną world-music, latynowskim rytmem i melodią zaskoczył muzyczny świat albumem "Heart Of The Immigrants". Gitarzysta zaprosił do współpracy wybitnego bandeonistę Dino Saluzzi'ego, tureckiego perkusistę Arto Tuncboyaci oraz gitarzystę z Wenezuelii, Chrisa Carringtona. "World Sinfonia" 0raz póżniejsza "DiMeola Plays Piazzolla" stały się dla gitarzysty syntezą muzycznych inspiracji; subtelną folkloryzującą, jazzową suitą. Muzyką emocji i nastroju. Improwizacją jazzu i melodyjnego rytmem tango. Artysta zawsze poszukiwał nowych brzmień i muzycznych skojarzeń. Czynił to zarówno w jazz-rockowej wirtuozerii "Electric Rendezvouz", "Scenario", jak i w "Kiss My Axe". Szczególnego wymiaru nabrała muzyka Al Di Meoli, gdy nad jazzową improwizacją panować począł latynowski rytm, subtelnie asymilowany folklor. Gitarzysta zawsze czerpał inspiracje dla swojej muzyki z folkloru latynowskiego. Początkowo zauroczony jazzową "fiestą" Chicka Corei, później brawurowym trio De Lucia-McLaughlin-Di Meola, wreszcie jazzowymi sambami Airto Moreiry ("Soaring Through A Dream", "Tirami Su"). Wybrana dyskografia: Where Have I Known You Before (1974; z Return To Forever), No Mistery (1975; z Return To Forever), Romantic Warrior (1976; z Return To Forever), Land Of The Midnight Sun (1976), Elegant Gypsy (1977), Casino (1978), Splendido Hotel (1979), Roller Jubilee (1980), Friday Night In San Francisco (1980; z Johnem McLaughlinem, Paco De Lucia), Electric Randevous (1981), Tour De Force Live (1982), Scenario (1983), Cielo e Terra (1983), Passion, Grace And Fire (1983; z J. McLaughlinem, P. De Lucia), Soaring Through A Dream (1985), Tiramu Su (1987), Heart Of The Immigrants (1993), Kiss My Axe (1993), The Best Of Al DiMeola (1993), World Sinfonia (1993), Orange And Blue (1994), The Rite Of Strings (1995; z Jean-Luc Pontym, Stanleyem Clarkem), DiMeola Plays Piazzolla (1996), The Guitar Trio (1996; z P. De Lucia, J. McLaughlinem), Cielo e Terra (1996) DINO SALUZZI Wiztuoz gry na bandeonoie, który pierwsze estradowe doswiadczenia zdobywał koncertując z orkiestrami tanecznymi w Buenos Aires. Naturalne zamiłowanie do argentyńskiego tango, imspiracje czerpane zarówno z ludowej muzyki latynowskiej, jaki i jazzu pozwoliły artyście zgłębić tajniki gry na bandeonie (akordeon guzikowy) oraz concertinie (południowo-amerykańska odmiana akordeonu). W latach 70-ych podjął studia kompozytorskie u Jacobo Fichera, co zdecydowanie nadało muzyce D. Saluzzi'ego wyrazistego charakteru. Stał się modnym i popularnym instrumentalistą i kompozytorem o którego względy zabiegały argentyńskie orkiestry oraz grupy folkowe. Szczególnie ważną okazała się wielotetnia współpraca z saksofonistą Gato Barbieri'm., z którym Saluzzi konsekwentnie lasnował nowe, jazzowe oblicze tango, samby i latin-jazzu. Pomysły te realizował Saluzzi także z własnymi zespołami (np. z doskonale przez krytyków i publiczność odbieranym kwartetem z przełomu lat 70-ych i 80-ych). Kiedy w 1983 roku D. Saluzzi pojawił się ze swoim latynowskim kwartetem w Europie, instrumentalistę i jego jazzowe tango sklasyfikowano, jako twórczość porównywalną do muzyki Astora Piazzolli. Zrealizowane w 1983 roku przez Georga Gruntza nagrania Saluzzi'ego z orkiestrą wybitnego szwajcarskiego lidera okazały się ważnym wydarzeniem europejskiego jazzu i pozwoliły bandeoniście zaistnieć także i na tym rynku. Nagrania i koncerty z Palle Mikkelborg'em, Charliem Haden'em, Pierre Favre, Enrico Ravą, Eddie Gomezem stały się znaczacymi epizodami w karierze argentyńskiego wirtuoza. Poza koncertami i albumami realizowanymi w Argentynie (np. doskonale przyjęty przez krytyków "Vivencias"), Saluzzi coraz częściej nagrywa w Europie, szukając inspiracji dla swego jazz-tango we współpracy z muzykami innych, muzycznych kultur. Takim ciekawym projektem okazał się autorski album "Rios" nagrany wraz z basistą Anthony'm. Cox'em i wibrafonistą Davidem Friedmanem. Wybrana dyskografia: Kultrum (1983), Vivencias (1984), Theatre(1984), Once Upon A Time-Far Away In The South (1986), Volver (1987; z Enrico Ravą), Andina (1989), Argentina (1990), Mojotoro (1992), Rios (1995), FŽbula (1996;z Marią Joao),Cite De La Musique (1997).
ERA JAZZU I FESTIVAL I CONCERTS I CO.DI PROMOTION I THANKS TO I JAZZLINKS I EMAIL I HOME