ERA Jazzu - Philip Catherine, Bireli Lagrena

Philip Catherine - gitara
Bireli Lagrena - gitara

WYBRANA DYSKOGRAFIA:
Routes To Django (1980), Bireli Swing' 81 (1981), Concert And Space (1981; z Josephem Bowiem), 15 (1982), Zum Trotz (1983; z Janem Jankeje), Down In Town (1983), Musique Tzigane/Manouch (1984), Erster Tango (1985), Bireli Lagrene Ensemble Live (1985; z Victorem Jurisem), Stuttgart Aria (1986), Birelli Lagrene & Special Guests (1986; z Larrym Coryellem, Miroslavem Vitousem), Foreign Affairs (1986), Highlights (1987), Inferno (1987), Bireli Lagrene (1988; z L. Coryellem, M. Vitousem), Acoustic Moments (1990), Standards (1992), Live Marciac (1994), My Favourite Django (1996; z Anthonym Jacksonem, Dennisem Chambersem), New York Tango (z 1996; z Richardem Galliano)

WYBRANA DYSKOGRAFIA:
Trikitaka (z Kazimierzem Jonkiszem), String Summit: One World in Eight, Krzaki, Matko, która nas znasz (ze Stanisławem Sojką), Vasvari Group, Workholic (1982; ze String Connection), New Romantic Expectation (1983; ze String Connection), String Connection Live (1986), Jazz Hoeilaar (1983; ze String Connection), String Connection Trio, Der Walzer Vom Weltende, K. Dębski's String Connection: Bizzaramente

	Philip Catherine - gitara Bireli Lagrena - gitara Brytyjski gitarzysta Philip Catherine po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę w 1969 r. na płycie Scotta Bradforda "Rock Slide". Okres ten był także dla młodego gitarzysty czasem intensywnej pracy studyjnej. Mimo to nie rezygnował z występów, m. in z Jeanem-Luc Pontym, Larrym Coryellem, Alphonse'em Mouzonem i Zbigniewem Seifertem. Znalazł również czas na serię płyt, na których grał zarówno na gitarze, jak i kontabasie oraz instrumentach klawiszowych. W 1976 r. zajął miejsce Jana Akkermana w grupie rockowej Hocus i zdobył spore uznanie swoimi przepojonymi liryzmem solówkami. W porównaniu z muzyką, jaką wykonywał dwa lata wcześniej w Chris Hinze Combination, była to dość zaskakująca zmiana. Również w latach 90. jego kariera rozwija się dynamicznie: Catherine nieustannie unowocześniał swą grę, wprowadzał zaskakujące interwały, nagłe zwroty melodii czy zmiany brzmienia. Przebogata dyskografia Catherine'a zawiera ważne dla jazzu nagrania dokonane z Nielsem H. O. Pedersenem, Charliem Mariano, Jasperem van't Hofem, Larrym Coryellem i Birelim Lagrene.
WYBRANA DYSKOGRAFIA: Routes To Django (1980), Bireli Swing' 81 (1981), Concert And Space (1981; z Josephem Bowiem), 15 (1982), Zum Trotz (1983; z Janem Jankeje), Down In Town (1983), Musique Tzigane/Manouch (1984), Erster Tango (1985), Bireli Lagrene Ensemble Live (1985; z Victorem Jurisem), Stuttgart Aria (1986), Birelli Lagrene & Special Guests (1986; z Larrym Coryellem, Miroslavem Vitousem), Foreign Affairs (1986), Highlights (1987), Inferno (1987), Bireli Lagrene (1988; z L. Coryellem, M. Vitousem), Acoustic Moments (1990), Standards (1992), Live Marciac (1994), My Favourite Django (1996; z Anthonym Jacksonem, Dennisem Chambersem), New York Tango (z 1996; z Richardem Galliano) Bireli Lagrene jest synem popularnego w przedwojennej Francji gitarzysty Fiso Lagrene'a. Młody gitarzysta zadebiutował w 1978 r. zdobywająć nagrodę na festiwalu w Strasbourgu, następnie oczarował widzów transmitowanego w telewizji cygańskiego festiwalu. Lagrene odbywał wiele tras jako nastolatek, występując na koncertach i festiwalach w całej Europie, często przy akompaniamencie wybitnych artystów jazzu (jak m.in. Benny Carter, Benny Goodman, Stephane Grappelli i Niels-Henning Oersted Pedersen). Jego pierwsza płyta nosiła tytuł "Routes To Django", hołd dla Django Reinhardta, wybitnego wirtuoza jazzu. Jako wybitny technik w grze na instrumencie, Lagrene dowodził swą muzyką innych facynacji; z powodzeniem wiązał frazeologię be-bopową z rockową frazą i brazylijskimi rytmami. Pod koniec lat 80. znacząco oddalił się od stylu wczesnego (swingowego) Reinhardta, poświęcając całą uwagę jazz-rockowi i wspomaganej elektroniką estetyce fusion. w kręgu jego najbliższych współpracowników znaleźli się: Larry Coryell, Vic Juris, Jaco Pastorius, Richard Galliano. Koncertował także z weteranami swingu: Bennym Goodmanem i Stephanem Grappellim. W połowie lata 1991 r. pojawił się obok kilku czołowych (od Erica Claptona po Johna McLaughlina) gitarzystów na międzynarodowym festiwalu gitarowym w Sewilii (Hiszpania). Ze sporym zainteresowaniem spotkał się w latach 90 jego autorskie trio (z Larrym Coryellem i Billym Cobhamem). WYBRANA DYSKOGRAFIA: Trikitaka (z Kazimierzem Jonkiszem), String Summit: One World in Eight, Krzaki, Matko, która nas znasz (ze Stanisławem Sojką), Vasvari Group, Workholic (1982; ze String Connection), New Romantic Expectation (1983; ze String Connection), String Connection Live (1986), Jazz Hoeilaar (1983; ze String Connection), String Connection Trio, Der Walzer Vom Weltende, K. Dębski's String Connection: Bizzaramente
ERA JAZZU I FESTIVAL I CONCERTS I CO.DI PROMOTION I THANKS TO I JAZZLINKS I EMAIL I HOME